Prof. dr hab. med. Zbigniew Religa

Prof. Zbigniew Religa Urodził się 16.12.1938 roku, w Miedniewicach. W latach 1956-1963 studiował na Akademii Medycznej w Warszawie. Po odbyciu stażu i służby wojskowej w roku 1966 rozpoczął pracę na etacie młodszego asystenta na oddziale chirurgicznym Szpitala Wolskiego w Warszawie.

W roku 1968 uzyskał pierwszy, a w roku 1972 drugi stopień specjalizacji. W 1973r., otrzymał tytuł doktora nauk medycznych. W tym samym roku rozpoczął stypendium w Mercy Hospital w stanie Nowy York w USA. W 1975r., został zastępcą ordynatora oddziału chirurgicznego w Szpitalu Wolskim. W latach 1975-76 pracował w szpitalu w Detroit w USA, a w 1981 r., uzyskał tytuł doktora habilitowanego. W tym samym roku odbył szkolenie w zakresie kardiochirurgii dziecięcej w Deborah Heart and Lung center w USA.

W 1983 roku objął stanowisko docenta w II Klinice Kardiochirurgii Instytutu Kardiologii w Warszawie, a w roku 1983 został kierownikiem Katedry i Kliniki Kardiochirurgii w Instytucie Kardiologii Śląskiej Akademii Medycznej.

W dniu 5.11.1985 roku dokonał pierwszego w Polsce uwieńczonego powodzeniem przeszczepu serca - zapoczątkowując program transplantacji serca. W następnym roku przeprowadził pierwszy w Polsce przeszczep serca i płuc. W tym samym roku ( 1986 ) po raz pierwszy w Polsce zastosował sztuczne komory serca oraz sztuczne serce. W 1988 roku stworzył bank zastawek serca - przy użyciu metody głębokiego zamrażania, a w 1990 po raz pierwszy rozpoczął operacje przewlekłej zatorowości płucnej. Od roku 1988 pełnił obowiązki kuratora Kiliniki Kardiochirurgii w Instytucie Kardiologii Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach-Ochojcu. W roku 1989 został również kierownikiem Kliniki Kardiochirurgii Centralnego Szpitala Klinicznego MSW w Warszawie.

W 1995 roku uzyskał tytuł profesora medycyny. W 1997 r., został kuratorem odpowiedzialnym za utworzenie kliniki kardiochirurgii w Białostockiej Akademii Medycznej. Od 1996 roku przez 3 lata był rektorem Śląskiej Akademii Medycznej.

W ramach prac naukowych:
• stworzył własny model zastawki biologicznej serca i zastosował ją w praktyce klinicznej;
• zorganizował i kierował programem budowy i zastosowania polskich pneumatycznych komór wspomagania serca;
• zorganizował i kierował programem budowy polskiego pneumatycznego sztucznego serca;
• prowadzi prace nad nowym modelem zastawki serca z tkanek odzwierzęcych;
• kieruje programem budowy implantowanego sztucznego serca.

Jest autorem ponad 105 prac opublikowanych w medycznych czasopismach krajowych i zagranicznych oraz redaktorem podręcznika pt."Zarys Kardiochirurgii" i monografii "Przeszczep serca". Doktor Honoris Causa Lwowskiego Uniwersytetu Medycznego i Białostockiej Akademii Medycznej. Założyciel i prezes Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii.

Jest członkiem licznych organizacji medycznych.

Wielokrotnie odznaczany, posiada m.in.:
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski;
• Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski;
• Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski;
• Order Uśmiechu.

Kardiochirurg i polityk. Minister zdrowia w rządzie Prawa i Sprawiedliwości. Postać budząca emocje - od zachwytów do ostrego sprzeciwu. O jego walce z nowotworem (guz lewego płuca) i postępach choroby wiedziała "cała Polska". Ten niegdyś nałogowy palacz tytoniu opowiadał często o swoim nałogu, walce z nim, a następnie o chorobie nowotworowej. Kontrowersje budziły jego wolty polityczne i wybory. Ostatnia taka batalia z udziałem Profesora miała miejsce właśnie podczas jego kierowania resortem zdrowia.

Niezależnie od opinii - odeszła legenda (przeprowadził pierwszy w Polsce zabieg wstrzyknięcia do serca preparatu powodującego powstawanie nowych naczyń krwionośnych) i człowiek niebanalny.

Zmarł 8 marca 2009 roku.

Prof. dr hab. n. med. Marian Zembala

Prof. Marian Zembala Urodził się w 1950 roku w Krzepicach koło Częstochowy. Studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej we Wrocławiu, które ukończył z wyróżnieniem w 1974 roku, uzyskując jednocześnie wyróżnienie w ogólnopolskim konkursie "Primi Inter Pares".

W latach 1975-1981 pracował jako asystent, a następnie starszy asystent w klinice Chirurgii Serca AM we Wrocławiu. Od roku 1982 w tej klinice pracował na stanowisku adiunkta. W roku 1970 obronił z wyróżnieniem pracę doktorską. W 1980 odbył staż w belgijskiej Klinice Kardiochirurgii.

W latach 1982-1985 odbył w Holandii staż naukowy w klinice Kardiochirurgii St.Antonius Uniwersytetu w Utrechcie, gdzie był inicjatorem projektu współpracy w zakresie bezpłatnego leczenia polskich dzieci z ciężkimi, wrodzonymi wadami serca oraz szkolenia w tej klinice personelu lekarskiego i pielęgniarskiego. W ramach tego projektu operowanych było w Utrechcie ponad 500 dzieci z Polski.

W roku 1985 rozpoczął pracę w nowo powołanej Katedrze i Klinice ŚLA.M w Zabrzu, której kierownikiem był prof.Zbigniew Religa. W roku 1988 odbył kolejny staż naukowy w Deborah Heart und Lung Center w Nowym Yorku.

Asystował przy pierwszych operacjach transplantacji serca w Polsce oraz zabiegu wszczepienia sztucznego serca człowiekowi. W roku 1988 uzyskał specjalizację z zakresu kardiochirurgii. W roku 1989 wraz z dr med.Andrzejem Bochenkiem uruchamiał ośrodek kardiochirurgizny w Katowicach-Ochojcu.

W 1990 roku kolejny staż naukowy w Klinice Kardiochirurgii Uniwersytetu RWTH Aachen w Niemczech. W roku 1990 powrócił do Kliniki Kardiochirurgii Śl.A.M. w Zabrzu, gdzie zajął się programem transplantacji serca, serca i płuc.

Jako pierwszy w Polsce wprowadził mapping śródoperacyjny oraz operacyjne leczenie napadowego częstoskurczu komorowego w chorobie niedokrwiennej serca oraz pierwszy zastosował u chorego obie tętnice piersiowe-wewnętrzne w chirurgicznym leczeniu choroby niedokrwiennej serca.

W latach 1991-1996 odbywa liczne staże naukowe w Anglii, USA, Francji.

W roku 1997 wykonał pierwszą w Polsce transplantacje pojedynczego płuca.

Od roku 1993 jest dyrektorem Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu. Od 1997 roku jest członkiem Rady Transplantacyjnej, a w latach 1997-1999 był Prezesem Polskiego Towarzystwa Transplantacyjnego.

Jest autorem ponad 130 prac naukowych publikowanych w czasopismach i książkach medycznych.

Jest członkiem licznych organizacji medycznych, m.in.: Członek Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego, Członek International Society for Heart and Lung Transplantation. W latach 1992-1995 był członkiem Rady Naukowej Word Society Cardiothoracic Surgery.

Jest uczniem prof.dr hab.med. Z.Religi, z którym pracował od roku 1985, a więc od chwili powstania Kliniki Kardiochirurgii Śl. AM w Zabrzu do czerwca 1999 roku.

Prof. dr hab. med. Antoni Dziatkowiak

Prof. Antoni Dziatkowiak Urodzony w 1931 roku w Rogaczewie Wielkopolskim. Dyplom uzyskał w 1957 roku na Akademii Medycznej w Poznaniu. Asystent Oddziału Chirurgii Ogólnej w Szpitalu Miejskim im Józefa Strusia i jednocześnie od 1960 roku z Zakładzie Chirurgii doświadczalnej i Operacyjnej Akademii Medycznej w Poznaniu. Następnie starszy asystent na Oddziale Torakochirurgii, a w latach 1966-1972 adiunk Akademii Medycznej w Łodzi i tamże w latach 1973-1975 docent w klinice Kardiochirurgii Instytutu Kardiologii.

W 1979 rozpoczął organizację i prowadzenie w krakowskim szpitalu im. Jana Pawła II Kliniki Chirurgii Serca i Naczyń. Jednocześnie był organizatorem i dyrektorem Instytutu Kardiologii Akademii Medycznej i następnie Collegium Medicum UJ. W roku 1987 otrzymał tytuł i nominację na stanowisko profesora.

W latach 1964-1965 odbywał staż naukowy na Uniwersytecie Baylor w Houston i w San Francisco, a w 1976 w Londynie. Już od roku 1953 brał udział w procesach doświadczalnych i badawczych nad pierwszym polskim sztucznym płuco-sercem pod kierunkiem Jana Molla i Jana Krotowskiego. W latach 1956-1967 brał udział we wdrażaniu w Polsce normotermii. W latach 1969-1975 działał na rzecz wprowadzenia w Polsce metody operacyjnej leczenia choroby niedokrwiennej serca.

W 1969 był współwykonawcą wraz z Janem Mollem pierwszego w Polsce przeszczepienia serca ludzkiego, a w 1974 roku wykonawcą wdrożenia pierwszy raz w Polsce metody wszczepienia chorym allogennych aortalnych zastawek serca. W 1977 zmodyfikował i udoskonalał operację tętniaków aorty wstępującej w zespole Morfana. Jest wykonawcą ponad 200 przeszczepów serca.

Jest członkiem licznych naukowych towarzystw zagranicznych i polskich, m.in.: Międzynarodowego Europejskiego Towarzystwa Transplantacji Serca, Europejskiego Towarzystwa Chirurgów Serca i Klatki Piersiowej. Jest laureatem licznych prestiżowych wyróżnień i nagród państwowych ministra edukacji narodowej, ministra zdrowia, Świętego Brata Alberta Chmielowskiego, polskiego Towarzystwa Transplantacyjnego. Jest członkiem Rady naukowej Resortowego instytutu Kardiologii. Jest członkiem Krajowej Rady Transplantacyjnej przy ministrze zdrowia oraz przewodniczącym Krajowego Zespołu Konsultanta Medycznego w dziedzinie kardiochirurgii.

Kardiochirurg - Jan Witold Moll

Jan Witold Moll Jan Moll, profesor zwyczajny, doktor habilitowany medycyny, torakochirurg, kardiochirurg, wieloletni kierownik Kliniki Kardiochirurgii AM w Łodzi. Tytułem doktora h. c. ŚAM uhonorowany 9 V 1990. Wnioskodawcą nadania tytułu i promotorem związanego z tym postępowania był prof. dr hab. Stanisław Kuśmierski. Posiada również tytuł doktora h.c. AM w Białymstoku. Jan Witold Moll urodził się 24 X 1912 w Kowalewie na Kujawach. Średnią szkołę ukończył w Inowrocławiu, gdzie jego ojciec Tadeusz prowadził własną aptekę.

Studia medyczne rozpoczął w Poznaniu, kontynuował w Tours-Poitiers, a dyplom lekarski uzyskał 1 VI 1939 r. na Wydz. Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Podczas studiów w Warszawie początkowo pracował jako demonstrator, później – asystent w Zakł. Anatomii Prawidłowej, którą kierował prof. Edward Loth. Po wybuchu wojny podjął pracę na Oddz. Chirurgicznym Szpitala Miejskiego w Radomiu pod kier. prof. Kazimierza Nowakowskiego. Leczył rannych żołnierzy prowadził tajne nauczanie ze studentami. Po zakończeniu wojny wrócił do Poznania i pracował w Klinice Chirurgicznej pod kier. prof. K. Nowakowskiego. Stopień naukowy doktora medycyny uzyskał 8 V 1946. Własna choroba (gruźlica płuc) skierowała jego zainteresowania na torakochirurgię: przy macierzystej klinice zorganizował Oddział Chirurgii Torakalnej, operował też w filiach tego oddziału w Kowanówku k. Obornik oraz w Dziecięcym Sanatorium Przeciwgruźliczym w Ludwikowie k. Mosiny. Jednocześnie pracował w Zakładzie Chirurgii Doświadczalnej AM w Poznaniu pod kierunkiem prof. Jana Krotowskiego prowadząc badania nad fizjopatologią krążenia pozaustrojowego. Badania te stanowiły podstawę projektu pierwszego polskiego sztucznego serca które zostało skonstruowane w 1953 r. we współpracy z inżynierami Zakładów H. Cegielskiego. Na Oddziale Torakochirurgicznym przeprowadził pierwsze operacje na otwartym sercu. Był pionierem wymiany zastawek serca i chirurgii wieńcowej, przeprowadził pierwsze lewostronne cewnikowanie serca (1954). Stopień naukowy doktora habilitowanego uzyskał w 1957 r.; w 1958 r. został kierownikiem II Kliniki Chirurgicznej AM w Łodzi, gdzie w 1969 r. dokonał pierwszego przeszczepu serca. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1961 r., tytuł naukowy profesora zwyczajnego – w 1972 r. Od 1975 r. kierował Kliniką Kardiochirurgiczną, w 1978 r. objął stanowisko dyr. Instytutu Kardiologii AM w Łodzi. Profesor Moll wielokrotnie przebywał w klinikach chirurgicznych na całym świecie, były to ośrodki w Rochester, Minneapolis, Houston, San Francisco, Los Angeles, Londyn, Paryż, Monachium. Dorobek profesora to ok. 250 pozycji, kilka podręczników, ok. 340 referatów w większości opublikowanych w materiałach zjazdowych krajowych i zagranicznych. Był redaktorem pamiętników ze zjazdów: torakochirurgicznego (1967 r.), kardiochirurgicznego (1972 r.) oraz konferencji Pol. Tow. Kardiologicznego (1976 r. i 1980 r.). Był opiekunem 9 rozpraw habilitacyjnych, pod kierunkiem prof. Molla 27 osób uzyskało st. naukowy dra n. med. Liczba wypromowanych przez niego specjalistów w chirurgii – profesorów i docentów – obejmuje ok. 60 osób. Prof. Moll był czł. licznych międzynarodowych towarzystw naukowych, m.in.: Europejskiego Tow. Chirurgii Sercowo-Naczyniowej, American College of Surgeons, Międzynarodowej Rady Naukowej Tow. Angiologicznego, Międzynarodowego Tow. Chirurgów, American College of Cardiology, Niemieckiego Tow. Chirurgicznego, Niemieckiej Akademii Nauk, Węgierskiego Tow. Chirurgów, Czechosłowackiego Tow. Chirurgów, Skandynawskiego Tow. Chirurgii Klatki Piersiowej i Serca. Był czł. komitetów redakcyjnych czasopism „Zentralblatt fur Chirurgie”, „Zentralblatt fur Experimentelle Chirurgie”, „Materia Medica Polona”, „Polskiego Przeglądu Chirurgicznego”, „Kardiologii Polskiej”. Odznaczony m.in.: Krzyżami Oficerskim i Komandorskim OOP, laureat nagród naukowych min. zdr. Prof. Jan Moll współpracował z klinikami ŚAM: I Klin. Chirurgii Ogólnej kierowaną przez prof. Józefa Gasińskiego oraz z Klin. Chirurgii Ogólnej i Naczyń kierowaną przez doc. dra hab. Romana Adamczyka. Na emeryturę przeszedł w październiku 1983. Zmarł we Wrocławiu, 2 VI 1990 podczas Zjazdu Mikrochirurgii.

Pionier kardiochirurgii - Barnard Christiaan Neethling

Barnard Christiaan Neethling Pionier kardiochirurgii. Syn biednego pastora z Beaufort West w Republice Południowej Afryki światową sławę zyskał niemal z dnia na dzień po tym jak 3 grudnia 1967 r. jako pierwszy dokonał przeszczepu ludzkiego serca.

- W sobotę byłem tylko mało znanym chirurgiem - wspominał po latach. - W poniedziałek wiedział o mnie cały świat. A przecież nawet nie powiadomiłem dyrektora szpitala, że będziemy przeprowadzać taki zabieg - dodał. Swój sukces zawdzięczał niezwykle praktycznemu podejściu do ludzkiego ciała. Nikt przed nim nie odważył się eksperymentować z "siedliskiem duszy". Tymczasem dla Barnarda serce było "zawsze narządem pozbawionym wszelkiej tajemniczości... po prostu prymitywną pompą" - jak wyjaśniał wypytującym go dziennikarzom. Wierzył, że "jednostka to mózg, nie serce". Po pierwszym sukcesie nie osiadł na laurach. Był twórcą kolejnych pionierskich technik przełamujących stereotypy. Takich jak wykorzystanie małpich serc by podtrzymać życie śmiertelnie chorych pacjentów do czasu znalezienia odpowiedniego dawcy. Zawsze kontrowersyjny. Przyznawał się m.in. do stosowania pasywnej eutanazji w stosunku do śmiertelnie chorych, w tym także do własnej matki. Nie pasował do stereotypu wybitnego specjalisty. Przystojny, lubił się bawić i spędzał tyle samo czasu w sali operacyjnej co w nocnych klubach. Kochał piękne kobiety, widywano go m.in. w towarzystwie Sophii Loren i Giny Lollobrigidy. Trzykrotnie żonaty, ostatni raz z modelką Karin Setzkorn, na tyle młodą, że mogłaby być jego wnuczką. Do końca życia pozostał aktywny, choć w ostatnich latach z powodu postępującego zwyrodnienia stawów nie mógł już operować. Zajął się badaniem procesów starzenia. Liczył, że uda mu się znaleźć sposób na oszukanie upływającego czasu. Nie zdążył. Śmierć zaskoczyła go na wakacjach, 2 września 2001.

powrót »

Uwaga! Przedruk, kopiowanie, skracanie, wykorzystanie tekstów (lub ich fragmentów) publikowanych w serwisie
www.transplantacjadarzycia.pl w innych mediach lub w innych portalach internetowych wymaga zgody redakcji serwisu!